HOOFDSTUK 11 @BRK#Maikeru bleef met zijn stok op de grond stampen, en Maddie begreep dat hij daarmee het tempo voor het oefengevecht aangaf. Plotseling zette Dimon een halve pas vooruit en stak hij zijn zwaard op borsthoogte richting Cassandra. Cassandra bracht haar eigen zwaard naar voren en maakte met de punt ervan een kleine, draaiende beweging. Ze ving het blad van Dimons zwaard op en sloeg de aanval met die beweging resoluut af. Dimon herstelde zich snel en haalde meteen weer uit. De katana bewoog nu in tegenovergestelde richting en sloeg het houten blad naar de andere kant toe af. Dimon was even uit zijn evenwicht en Cassandra stapte onmiddellijk naar voren om hem drie snelle steken toe te dienen. De eerste twee ving hij met zijn schild op, waarna hij de derde, een horizontale uithaal ter hoogte van zijn dij, nog net met zijn zwaard kon afslaan. De klap van de twee op elkaar botsende zwaarden echode door de zaal. Ze deden allebei een stap achteruit, namen hun beginhouding weer in en hielden elkaar scherp in de gaten. Maikeru voerde het tempo met de houten stok wat op. ‘Beginnen!’ zei hij weer. Dit keer viel Cassandra als eerste aan. Ze stoof naar voren en liet haar houten blad door de lucht flitsen. Een reeks korte uithalen kwamen met doffe klappen op Dimons zwaard en schild terecht. De jonge krijger deinsde achteruit en verdedigde zich intussen uit alle macht tegen de oogverblindend snel opeenvolgende, uit steeds andere richtingen komende uithalen van Cassandra. Ze dreef haar tegenstander steeds verder achteruit, door de hele lengte van de zaal. Hun voeten schuifelden snel over de houten vloer en lieten de planken kraken. Cassandra dreef Dimon wel steeds verder achteruit, maar ze slaagde er niet in een bres in zijn verdediging te slaan. Hij wist al haar klappen met zijn schild en zijn zwaard op te vangen, nu eens boven zijn hoofd, dan weer aan de zijkant van zijn lichaam, en af en toe zelfs vlak boven de grond, op kniehoogte of lager. Soms was het op het nippertje en kon hij zijn schild of zwaard er nog maar net tussen krijgen, maar toch hield hij zich staande. Cassandra wist dat snelheid haar belangrijkste wapen was en bleef dus onverdroten aanvallen. Ze zocht uit alle macht naar een opening in zijn verdediging of een moment waarop zijn concentratie even verzwakte. Maar ze kwam er niet doorheen. ‘Genoeg!’ riep Maikeru uiteindelijk. De strijdende partijen lieten hun zwaarden zakken en deden een paar passen achteruit. Beiden stonden van hun inspanningen te hijgen en te puffen, en dat werd nog versterkt door de adrenaline die door hun lichamen gierde. Ze keken elkaar dreigend aan. Voor vriendschap was op dit moment even geen ruimte. Ze waren aan het trainen voor oorlog. Het kon zomaar gebeuren dat ze precies zo’n gevecht moesten leveren, maar dan met echte wapens en op leven en dood. Maikeru had ze allebei goed van de ernst van deze trainingen doordrongen. ‘Train zoals je denkt te moeten vechten,’ had hij tegen beiden gezegd. Geen genade. Geen sportieve gebaren. Volledige focus op dat ene doel: winnen. Als je hier verliest hou je er misschien een blauwe plek aan over, maar tijdens een echte veldslag betekent dat dat je dood bent. ‘Kom,’ zei Maikeru tegen de twee, en hij wees op de vloer vlak voor de plek waar hij stond. Ze liepen terug van de kant van de zaal waar Cassandra Dimon naartoe had gedreven en gingen tegenover hem staan. Cassandra veegde met de mouw van haar gewatteerde jack het zweet van haar voorhoofd. Het jack zat onder de vlekken en zag er vettig uit. Maddie vroeg zich af of die jacks weleens gewassen werden. Maikeru fronste zijn voorhoofd, dacht een tijdje na en keek nauwlettend naar de prinses. ‘Je snelheid is voortreffelijk. Je bood je tegenstander geen moment de tijd om zelf in de aanval te gaan.’ Dimon knikte instemmend. ‘Ze is verschrikkelijk snel. Het lukte me een paar keer maar op het allerlaatste moment om mijn zwaard of mijn schild ertussen te krijgen.’ Maikeru keek hem zonder met zijn ogen te knipperen aan. ‘Maar toch lukte het je,’ zei hij kortaf, en Dimon haalde zijn schouders op. De zwaardmeester richtte zich tot Cassandra. ‘Ziet u, vrouwe, uw snelheid is uw belangrijkste wapen,’ zei hij. ‘Maar hoe langer een gevecht duurt, hoe minder snel u zult worden. U wordt moe. Uw armen worden zwaarder. De katana, die eerst zo licht en beweeglijk leek, gaat steeds zwaarder aanvoelen. Uw spieren gaan pijn doen.’ Hij zweeg even en keek haar onderzoekend aan. ‘Dat is een behoorlijk nauwkeurige omschrijving van hoe ik me voel,’ antwoordde ze. Hij knikte. ‘Uw snelheid en uw beweeglijkheid zijn geen onuitputtelijke bronnen,’ zei hij. ‘U hebt er maar voor een beperkte periode profijt van. Daarna nemen ze af. En dán…’ – Hij benadrukte het laatste woord – ‘… zal de grotere kracht van uw tegenstander de doorslag geven.’ Cassandra dacht even na. ‘Maar…’ Maikeru stak zijn hand op. Ze moest nu luisteren. ‘Als u een behendige tegenstander als Dimon-san tegenover u krijgt, moet u een manier bedenken om het gevecht snel af te maken. Als u dat niet doet, worden zijn voordelen – dat hij sterker en zwaarder is – de dominante factoren in het gevecht.’ ‘Ja, dat probeerde ik dus ook,’ zei Cassandra. Maddie zag dat ze een beetje rood aanliep. Haar moeder kon nogal kort aangebonden zijn, zo wist Maddie maar al te goed. ‘U probeerde keer op keer precies hetzelfde,’ antwoordde Maikeru. ‘Als het de eerste keer niet lukte, waarom zou het de tweede of derde keer dan wel lukken?’ ‘Maar je zei net zelf dat snelheid mijn belangrijkste wapen is,’ zei Cassandra, en er weerklonk beslist iets ruzieachtigs in haar toon door. Maikeru knikte. ‘Jawel, maar niet uw enige wapen. Dimon-san had een antwoord op uw snelheid en zorgde dat u al uw energie op zijn verdediging verbruikte, tot u moe werd en uw snelheid afnam. Als zoiets gebeurt moet u iets onverwachts proberen. Anders wordt het naarmate het gevecht langer gaat duren steeds zekerder dat u aan het kortste eind zult trekken.’ ‘Iets onverwachts,’ herhaalde Cassandra. ‘Wat bedoel je daarmee?’ ‘Bedenk goed wat uw drie belangrijkste voordelen zijn: snelheid, beweeglijkheid en verrassing. Tegenover een tegenstander als deze moet u een verrassing bedenken, voordat het te laat is. Uw overhandse, zijwaartse en diagonale aanvallen waren niet snel genoeg om zijn verdediging te doorbreken. Dus moet u iets anders verzinnen.’ ‘Zoals?’ vroeg Cassandra. Dimon en Maddie keken aandachtig toe. De prinses-regent was bezig een heel waardevolle les te leren, begrepen ze. ‘U zou bijvoorbeeld een keer kunnen proberen met één hand te steken,’ antwoordde Maikeru rustig. Ze deed haar mond open om hem tegen te spreken, maar wachtte en dacht even na. Na een tijdje vroeg ze hem: ‘Je hebt toch een keer gezegd dat ik altijd met twee handen moest vechten?’ Maikeru schudde zijn hoofd. ‘Er bestaat geen “altijd”,’ legde hij uit. ‘U moet onder alle omstandigheden kunnen veranderen, u kunnen aanpassen, nieuwe dingen kunnen proberen en onverwachte dingen kunnen bedenken.’ Plotseling liet hij de houten stok vallen waarmee hij het ritme had aangegeven en trok hij zijn eigen katana uit de schede. Hij hielde het wapen in één hand, met de scherpe kant naar boven, en stak het naar voren. De punt ervan kwam op niet meer dan twee centimeter van Cassandra’s geschrokken gezicht tot rust. Alsof het allemaal nog steeds een en dezelfde beweging was haalde Maikeru het wapen weer bij haar gezicht vandaan en stak hij het terug in de schede. Hij boog verontschuldigend naar Cassandra. Ze wuifde zijn gebaar glimlachend weg en liet de actie van zo-even nog eens goed op haar inwerken. ‘Door maar één hand te gebruiken vergroot u uw bereik met bijna een halve meter,’ legde hij uit. ‘Alleen dat zal voor uw tegenstander al als een verrassing komen. Bovendien waren alle aanvallen met twee handen met de zijkant van uw wapen, en deze is meer met de punt.’ Hij zweeg even om te zien of ze hem nog kon volgen. Ze knikte. ‘Het is voor u een gevaarlijke aanval, hoor, want u stelt uzelf wel bloot aan een tegenaanval. U moet klaar zijn om onmiddellijk weer in de verdediging te gaan als uw uithaal geen doel treft.’ Cassandra knikte nogmaals. En meteen daarna gebaarde ze naar zijn zwaard, dat weer veilig in de schede zat. ‘Je draaide je pols om, zodat de scherpe kant naar boven wees,’ zei ze. ‘Waarom was dat?’ Maikeru knikte goedkeurend. ‘U hebt oog voor detail,’ zei hij. ‘Heel goed.’ Hij haalde zijn zwaard weer tevoorschijn, wat langzamer nu, en liet nogmaals de polsbeweging zien die hij net ook maakte. In het blad van de katana zat een kleine kromming, waardoor de punt bij het steken een beetje naar beneden bewoog. ‘Door mijn pols te draaien zorg ik dat de punt van de katana naar beneden beweegt. Op die manier kan de scherpe zijde beter door de maliënkolder van een tegenstander heen dringen. Alleen de snijkant is daar scherp genoeg voor.’ Cassandra knikte weer. Ze bestudeerde het glinsterende blad intussen uitgebreid. ‘Ik begrijp het,’ zei ze uiteindelijk. ‘Probeer het maar samen met mij,’ zei Maikeru. Hij kwam naast haar staan en liet haar zien hoe ze moest overgaan van een schuin aangezette houw naar een stekende beweging door in één soepele beweging haar linkerhand los te laten, haar pols te draaien en naar voren te stappen. Cassandra deed de beweging verschillende keren na, en elke keer ging ze iets sneller. Toen duidelijk was dat ze voelde wat de bedoeling was, stapte Maikeru bij haar vandaan. Hij stak zijn eigen katana weer weg en keek nauwkeurig naar wat ze deed. Hij boog zich voorover, pakte zijn houten staf op en begon er weer een ritme mee te slaan. Met zijn andere hand gebaarde hij door de zaal heen. ‘Naar voren,’ instrueerde hij haar. ‘En verander uw beweging bij elke derde aanval. Wissel de volgorde af, zodat u na elke andere aanval op de stekende beweging kunt overgaan.’ Ze schuifelde op haar slippers zachtjes de zaal door. Bij elke derde stap naar voren stampte ze met haar rechtervoet en haalde ze uit, met de punt van haar houten wapen naar beneden en de snijkant naar boven. Maikeru liet haar op die manier doorgaan tot ze het verre uiteinde van de zaal bereikte. ‘En nu weer terug.’ Het tikken van de staf op de houten vloer werd sneller en Cassandra kwam nu naar hem toe, met haar katana als een aanvallende slang voor haar uit. Tik, tik, hak, steek! Tik, tik, hak, steek! Ze stopte vlak voor hem en hij knikte tevreden. ‘Probeer het nu eens op Dimon-san.’ Dimon stak een hand op en protesteerde. ‘Maar ik weet nu dat ze het bij elke derde beweging zal doen.’ Maikeru glimlachte een beetje vilein. ‘Maar alleen zij weet wanneer ze met die drie bewegingen begint,’ zei hij. Dimon knikte. Hij begreep het. Ze namen hun uitgangshouding in en Maikeru gebood ze weer te beginnen. Dit keer viel Dimon als eerste aan met een bovenhandse klap in Cassandra’s richting. Haar houten blad schoot omhoog en ze wist de aanval af te weren. Het oefenzwaard suisde naast haar omlaag, waardoor hij even een beetje uit evenwicht raakte. Cassandra zag haar kans schoon en vuurde een heel salvo aan tikjes, steken en slagen op hem af. Na zes snelle aanvallen stak ze plotseling met één hand op hem in. Dimon wist nog maar ternauwernood voor de punt van haar katana weg te duiken, en half struikelend kon hij net op tijd de klap met zijn schild opvangen. Ze begon opnieuw op hem in te steken en te slaan. Dit keer kwam de eenhandige aanval na vier eerdere bewegingen, maar nu was hij erop voorbereid. Hij ving haar zwaard op met zijn schild en weerde de aanval af. En terwijl ze nog voorovergebogen stond, uit evenwicht was en haar verdediging was opengevallen, schoot zijn zwaard naar voren en raakte hij haar op haar dijbeen. Ze stapten allebei achteruit. Het was een winnende klap van Dimon geweest. In een echt gevecht had hij haar er weliswaar niet meteen mee gedood, maar had hij wel belangrijke aderen in haar been geraakt en was ze onderuitgegaan, waarna hij met haar had kunnen doen wat hij wilde. ‘Nog een keer,’ zei Maikeru op rustige toon, en opnieuw klonk het tikken van hout op hout door de grote zaal. Cassandra zette na enige tijd opnieuw een eenhandige aanval in, maar het resultaat was hetzelfde: Dimon ving haar katana op met zijn schild en hij raakte haar daarna met zijn zwaard op haar heup. Cassandra deed een stap achteruit. Haar wangen liepen rood aan, van de inspanning én van de frustratie. Ze wreef met haar linkerhand even over haar heup. Dat werd een flinke blauwe plek, begreep ze. ‘Dit heeft geen zin!’ riep ze boos. Maikeru keek haar met een vaag glimlachje aan. ‘Denkt u dat echt?’ ‘Ik weet het wel zeker!’ snauwde ze, nog steeds boos. ‘Als ik met één hand aanval is mijn hele verdediging weg, precies zoals je zei. En Dimon vangt mijn aanvallen moeiteloos op. Wat heb ik aan zo’n zinloze tactiek?’ Maikeru richtte zijn strakke blik op Dimon. ‘Is het u opgevallen?’ De jonge kapitein knikte, en Maikeru gebaarde naar Cassandra. ‘Vertelt u het dan maar.’ ‘U kondigt uw aanval aan,’ zei Dimon, een beetje verontschuldigend. ‘Ik weet precies wanneer die komt.’ Hij wachtte even en ging toen verder. ‘De eerste keer had ik het nog niet door, maar daarna was het heel eenvoudig.’ ‘O ja? Wat was er dan zo duidelijk aan?’ Cassandra wist wel dat het niet eerlijk was om haar frustratie op een ondergeschikte bot te vieren, want hij kon onmogelijk op dezelfde toon antwoorden. Maar haar boosheid won het even van haar gevoel voor eerlijkheid. ‘Voordat u toesteekt tilt u uw kin een klein stukje op,’ verduidelijkte Dimon. Ze haalde alweer adem voor een volgende boze reactie, maar ze begreep dat hij weleens gelijk kon hebben. Ze keek naar Maikeru en de grijze zwaardmeester knikte bevestigend. ‘U doet het elke keer,’ zei hij. ‘Zulke gewoontes moet u zien af te leren. Anders kunnen ze u uw leven kosten.’ Cassandra liet die woorden even bezinken, keek even naar Dimon en knikte. ‘Bedankt,’ zei ze. ‘Ik moet nog een boel leren.’